رویکرد ذاتی‌انگاری و جرج بوش!

در کلاسی در دانشگاه ناتینگهام مدرس یک بحث فلسفی اشاره کرد که موضوع‌ درس مصداق‌های جدید و زنده دارد و اشاره کرد که با کمک آن مفاهیم قادر خواهیم بود بفهمیم چرا رویکرد جرج بوش در مبارزه با آن چه که وی تروریسم می‌نامد، اشتباه است.

من می‌خواهم از همان مثال برای بحث ذاتی‌انگاری استفاده کنم. تروریست نامیدن دیگران به شیوه‌ی جرج بوش نوعی ذاتی‌انگاری است. در این شکل برخورد، گویی تروریسم نوعی صفت ذاتی افراد است؛ افرادی که غیرممکن است رفتار دیگری از آنها سر بزند و چاره‌ای به جز برخورد مسلحانه با آنها نیست و هر نوع مذاکره با آنها یا تلاش برای درک دیدگاه آنها مطرود است.

همان طور هم که در نوشته «معنای چیزها» ذکر کردم، این نوع نگرش منجر به تصور کلیشه‌ای و خشونت شده، فرد با آرمان‌گرایی (در این مثال گسترش دموکراسی) برخی واقعیت‌ها را نادیده می‌گیرد، با دیگران گفت گوی سازنده و همکاری نکرده و ...

نتیجه‌ی شرایط بالا ایجاد دردسر برای خود و دیگران است!

  
نویسنده : دکتر پوریا صرامی ; ساعت ٤:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۳